عنوان مقاله:

نویسندگان:

ابوالفضل بامری

فرسایش خاک یکی از عوامل اصلی تخریب اراضی (Land degradation) در زیست‌بوم می‌باشد و بر روی اجزاء زیست‌بوم و مدیریت پایدار آن بسیار اثر گذار هستند. لذا تخمین فرسایش خاک و میزان فرسایش‌پذیری آن می‌تواند در مدیریت اراضی بسیار موثر باشد. بدین منظور در این پژوهش با هدف بررسی تغییرات مکانی و مدلسازی فرسایش پذیری بادی در اراضی دشت سیستان تعداد 98 نمونه خاک سطحی (عمق 10-0 سانتیمتری) به صورت نظارت شده تصادفی از مزرعه تحقیقاتی دانشگاه زابل انتخاب و برداشته شد. نتایج نشان داد متوسط میزان فرسایش پذیری خاک در منطقه مورد مطالعه 87/37 مگاگرم در هکتار در سال می باشد. همچنین بررسی نیم‌تغییرنما پارامترهای مورد مطالعه نشان داد میزان فرسایش پذیری خاک و بخش فرسایش پذیر خاک در منطقه دارای ساختار مکانی قوی هستند که این امر نشان دهنده وجود فرسایش نظام‌مند و پایدار در منطقه می‌باشد.

فرسایش بادی، تخریب اراضی، دشت سیستان، تغییرات مکانی

برای لینک‌دهی به این مقاله از آدرس زیر استفاده نمایید:

برای ارجاع در منابع از عبارت زیر استفاده کنید:
بامری، ابوالفضل، 1399، بررسی تغییرات مکانی و مدلسازی فرسایش پذیری بادی در اراضی دشت سیستان، پانزدهمین همایش ملی علوم و مهندسی آبخیزداری ایران، https://conf.sanru.ac.ir/fa/archive_index.php?c=wms99&aid=103949